سرمقاله (دی 1392) : سایت تخصصی جراحی فک و صورت – دکتر میترا میرمحمدی

سرمقاله (دی ۱۳۹۲)

editorial6جیمز هاپ را جراحان فک و صورت ایران می‌شناسند. ایشان سردبیر مجله علمی بین المللی جراحی دهان و فک و صورت است چندی پیش او خاطرات سفرش در چین و بازدیدش از یک مجتمع خدماتی بزرگ دندان‌ پزشکی شانگهای را در شماره ۷۱:۶۵۳-۶۵۴, ۲۰۱۳ (J Oral Maxillofac Surg) با عنوان «خط مراقبتی خدماتی مجتمع ـ درس‌هایی از کشور چین» نوشته است که می‌تواند برای همه کسانی که به تحول در ساختار و بهینه‌سازی شیوه آموزش پزشکی کشور می‌اندیشند، گران‌بها باشد.

همان گونه که در گفتار دکتر هاپ می‌خوانید، او با ذهنیتی دیگر به چین سفر می‌کند و از آن چه که می‌بیند شگفت زده می‌شود و به این می‌اندیشد که این تجربه چگونه می‌تواند در کشورش ایالات متحده آمریکا به کار گرفته شود.

رشته دندان‌پزشکی در کشور چین مانند بسیاری از کشورهای اروپایی و ژاپن و … تحت عنوان «استوماتولوژی» تدوین شده است که شکل اینتگره پزشکی-دندان‌پزشکی (پزشکی دهان) است و با شکل آموزشی دندان‌پزشکی در امریکا که الگوی آموزشی دندان‌پزشکی برخی کشورها و از جمله کشور ما است بسیار تفاوت دارد. تصور من که با هر دو سیستم آموزشی آشنا هستم، این است که اگر به ساختارهای آموزشی همۀ کشورها به دور از پیش‌ فرض‌ها و بر اساس بینشی علمی بنگریم و به بررسی نکات مثبت و منفی روش‌های تربیت دندان‌پزشک در دیگر کشورها بپردازیم، بهتر می‌توانیم سطح علمی و حرفه‌ای رشته عمومی و تخصصی مان را ارتقاء بخشیم.

برای آشنائی با نظر دکتر هاپ، بخشی از سرمقاله ایشان را آوردهام.

« من تا به حال سفری به چین نداشتم و آشنایی اندکی با آموزش دندان‌پزشکی در این کشور داشتم. آشنایی من فقط با پیشرفت سریع رشته تخصصی ما – جراحی فک و صورت – در این کشور بود، خصوصاً در زمینۀ جراحی‌های ارتوگناتیک و شکاف‌ها و جراحی‌های کرانیوفیشیال، آنکولوژی فک و صورت و بازسازی آن‌ها و به میزان کم‌تری با درمان‌های تراماهای پیچیده صورت.

این آشنایی من از طریق دریافت مقالات علمی در نشریه جراحی فک و صورت از مراکز آکادمیک چین بود. میزبانان من جراحان فک و صورت از دانشگاه استوماتولوژی شانگهای بودند که مرا به بیمارستانی عمومی بردند که ۲ طبقۀ پایین آن به اتاق عمل‌های مدرن و با تجهیزات خوب اختصاص داده شده بود که ۹ تای آن برای جراحی بیماران فک و صورت در نظر گرفته شده بود (۶۰۰۰ عمل در سال توسط بخش جراحی فک و صورت و۳۰ نفر از اساتید دانشکده انجام می‌شد). سپس در ۲ طبقه ویژه بستری بیماران، در هر اتاقی ۲ تا ۳ تخت بیمار وجود داشت و ۲۰۰ تخت برای بیماران فک و صورت رزرو شده بود. درصد بزرگی از اتاق‌ها ویژه کودکان بود و متوجه شدم که بیش‌تر بیماران با شکاف یا دفورمیتی‌های صورتی جدی دیگر در آن بستری بودند.

دومین طبقۀ بیمارستان اختصاص به بزرگ‌سالانی داشت که به علت بدخیمی‌های سر و گردن تحت درمان بودند. بقیۀ طبقات در اختیار دانشکدۀ دندان‌پزشکی بود. اتاق انتظار بزرگ آن‌جا مملو از بیمار بود (برخلاف بعضی از دانشکده‌های آمریکا که بیماران کمی دارند) و فضای کلینیکی مدرن و بزرگی که برای هر یک از بخش‌های دانشکده دندان‌پزشکی چون پروستودنتیکس، اندودنتیکس، پریودونتولوژی و ارتودونتیکس وجود داشت.

در آن‌جا به بخش پاتولوژی دهان و فک و صورت رفتم. میکروسکوپ‌های بسیار مجهز شامل لابراتوار وسیع سیتولوژی با پرسنل و تکنسین در آن مستقر بودند. بخش رادیولوژی آن بزرگترین بخش رادیولوژی بود که تا به حال در دانشکده‌های مختلف دیده بودم که با تجهیزات پیشرفته‌ای شامل چندین دستگاه معمول و اسکنرهایCBCT مجهز شده بود.

در فضای بزرگ دیگری اورژانس‌های دندان‌پزشکی انجام می‌شد که در آن جا علاوه بر ویزیت بیماران با درد دندان، همه مشکلات اورژانسی بیماران چون دنچرهای شکسته و کراون‌های لق را حل می‌کردند. جالب این بود که این کلینیک ۲۴ ساعت شبانه روز باز بود و ۳۶۵ روز در سال کار می‌کرد.

آخرین سورپریز برای من طبقۀ همکف بود که در آن واحد رادیاسیون آنکولوژی سر وگردن کار می‌کرد و این تسهیلات بزرگ که مانند یک بیمارستان و قسمت‌های کلینیکی دانشکدۀ دندان‌پزشکی بود و رشته تخصصی ما که یک بخش عمده از کالج استوماتولوژی است.

هیئت علمی و رزیدنت‌ها، تعداد زیادی از بیماران شکاف لب و کام و دفورمیتی‌های کرانیوفیشیال، بدخیمی‌های سر و گردن و آنانی که نیاز به بازسازی‌های پیچیده دارند که شامل تدابیر میکروواسکولار و میکرونورولوژیک می‌شوند را پوشش می‌دهند. همکاران دپارتمان علوم دهان و کرانیوفیشیال، سالانه ۳۰۰ بیمار با تراماهای صورتی پیچیده را می‌بینند و بقیۀ جراحت‌های میدفیشیال بزرگ دیگر در واحد افتالمولوژی تحت درمان قرار می‌گیرند.

بخش‌های دیگر این بیمارستان شامل ساختمان‌هایی برای بخش‌های داخلی، زنان، کودکان، جراحی‌های عمومی و کالج پزشکی بود. این مجموعه هم‌چنین شامل ساختمان مرکز تحقیقات و دفاتر اداری بود.

چرا این سفر را تشریح کردم؟ به عنوان یک جراح دهان و فک و صورت، می‌توانم تصور کنم که چقدر شگفت آور است که در چنین مرکزی بتوانیم تدریس کنیم و به درمان بیماران بپردازیم. هم‌چنین برای بیمار چقدر خوب است که در یک مرکز، هر جنبه از نیازش در جهت مراقبت‌های دندان‌پزشکی و کرانیوماگزیلوفیشیال حل شود. هم‌چنین ترجیح داده می‌شود که بخش پره کلینیک متصل به دانشکده دندان‌پزشکی باشد.

من متوجه هستم که کالج استوماتولوژی جیاوتانگ تنها انستیتویی نیست که بیمارستان و کلینیک دندان‌پزشکی را با هم داشته باشد. بقیه کالج‌های دندان‌پزشکی (استوماتولوژی در چین، ژاپن و برخی از کشورهای اروپایی) از این مدل پیروی می‌کنند. اگر چه من جایی را در شمال آمریکا نمی‌شناسم که چنین مجموعه‌ای داشته باشد.

آیا تا به حال مؤسسات آموزشی امریکا به ایجاد چنین تسهیلاتی توجه کرده اند؟

شاید، به عنوان یک معلم دندان‌پزشکی به ایده داشتن دانشکده دندان‌پزشکی به عنوان بخشی از این واحد بزرگ علاقه مندم. این امر نیاز به راهبری و شرایط ویژه‌ای برای ایجاد یک مرکز مراقبت‌های جامع دهانی ـ کرانیوماگزیلوفیشیال دارد که این مرکز ممکن است انگیزه ایجاد چنین مراکزی را در شهرهای بزرگ به وجود آورد.

داده‌ها نشان می‌دهد که شکل پیشرفته مراقبت‌های درمانی از بیماران با امکانات تلفیقی سرپایی و بیمارستانی، ارجحیت به خدمات فردی پزشکان به بیماران دارد که فقط تعداد محدودی از موارد پیچیده را در کارهای کوچک شامل می‌شوند. شکل تلفیقی مراقبت‌های درمانی باعث بهبود مهارت‌های جراحان در به اجرا در آوردن تعداد بیش‌تری از جراحی‌های پیچیده می‌شود. از آن گذشته امکانات این بخش‌ها تکمیل‌تر می‌شود و مشکلات بیماران به شکل تخصصی‌تر حل می‌شود و داده‌های بر آمده به علت بیش‌تر بودن تعداد آن قابل استناد ترند و بهتر و آسان‌تر مدیریت پایگاه داده‌ها انجام می‌شود. جمع آوری داده‌های بیش‌تر در رابطه با ارزش این شکل تلفیقی، نیاز به مطالعات جمعی و تشریک مساعی خوب طراحی شده در سطح تمام کشور و مقایسۀ نتایج بیماران دارد. از آنچه من در مقالات ژورنال می‌بینم که از این واحدها از آسیا و اروپا بر می‌آید، شواهد بسیار قوی در ارتباط با منافعی که از این مجتمع تلفیقی به‌وجود می‌آید، وجود دارد.»

دکتر میترا میرمحمدی



بدون دیدگاه

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*