سرمقاله (مهر 1393) : سایت تخصصی جراحی فک و صورت – دکتر میترا میرمحمدی

سرمقاله (مهر ۱۳۹۳)

editorial-14زمانی که در سال ۱۳۵۸ وارد دانشکدۀ دندان‌پزشکی دانشگاه تهران شدم آرزویم این بود که بتوانم در آینده در دستاوردهای پزشکی کشور سهم کوچکی داشته باشم. نگرش من نسبت به رشته دندان پزشکی به عنوان بخشی از رشته پزشکی بود که این شانس را ایجاد می کرد که آموزش عمومی پزشکی را از ابتدا نه به صورت مجرد بلکه در رابطه با ناحیه مختص این رشته (دهان و دندان و فک و صورت) آموزش دهد.

در ایران با وسیع شدن گستره های تکنیکی و فنی دندان پزشکی امروز، آموزش دانشگاهی دندان پزشکان در طی سالیان گذشته به تدریج از آموزش پایه ای و خصوصا بالینی پزشکی فاصله گرفت و جای خود را به آموزش تکنیک دندان پزشکی داد و این پروسه ادامه دارد آموزش دندان پزشکی در بسیاری از کشورهای اروپایی و آسیایی با آموزش پایه وسیع پزشکی همراه است و حدود ۷۰% آن را علوم پایه پزشکی و دروس بالینی پزشکی تشکیل می دهد و فقط ۳۰% آن به دروس عمومی دندان پزشکی می پردازد و مدرک استوماتولوژی (پزشکی دهان) به فارغ التحصیلان رشته داده می‌شود. آموزش تکنیک های تخصصی هر رشته در دوره های تخصصی آن رشته و در پی آموزش پایه پزشکی مطرح می شود. بنابراین دندان پزشک، پزشکی است که در محدودۀ حفره دهان و فک و صورت به تشخیص و درمان بیماران می پردازد و به عبارت دیگر نه دندان پزشک بلکه دهان پزشک (استوماتولوژیست) است. این برنامه ریزی آموزشی باعث می شود که دندان پزشکان خود را بخشی از پیکرۀ پزشکی بدانند و در تفکر علمی پزشکی مربوط به خود بسیار فعال و پویا باشند و دانش تئوریک پزشکی آنان همسنگ با پزشکان عمومی باشد.

تکنیک زدگی و به عبارت دیگر گرایش پایان ناپذیر به فراگیری تکنیک بدون پایه علمی که عمدتاً ناشی از اقتصاد گرایی وکسب درآمد بیش‌تر است، در آموزش دندان پزشکی ایران صدمۀ جبران ناپذیری به جوهرۀ علمی رشته می زند و از بار انسانی که رشته پزشکی در جوهره خود دارد فاصله می گیرد که بی شک سم مهلکی برای ارتقای علمی و انسانی رشته دندان پزشکی است.

خوش‌بختانه در زندگی من این فرصت پیش آمد که در هر دو سیستم آموزشی دندان پزشکی و استاماتولوژی تحصیل کنم تا بتوانم با مقایسه این دو، مزیت های سیستم آموزشی استاماتولوژی به عینه برایم مسجل شود و به این نتیجه رسیدم که آن چیزی که به عنوان « تفکر علمی پزشکی» اطلاق می شود جز با آموزش پایه های محکم و وسیع علوم پزشکی قابل حصول نیست و بدون آن، با پایه های سست و لرزان در آموزش پایه ای پزشکی، تولید علم در دندان پزشکی، ذهنی و عملاً در حیطه شبه علم خواهد بود.

برنامه ریزی علمی برای جبران کمبودهای آموزشی باید در جهت تقویت بنیان های علمی و پزشکی رشته دندان پزشکی باشد. بی شک شناخت این ضعف ها و تدوین برنامه های آموزشی با استفاده از پتانسیل سرمایه های انسانی انجمن های علمی میسر است. یکی از وظیفه های انجمن های علمی، فعالیت در این جهت و ارائه پیشنهادات پخته و کار شده به وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی برای تغییر پایه ای در آموزش دندان پزشکی است.

کارآمدی علمی و آموزشی نیاز به اهتمام و کوشش هدفمند دارد. با تعریف و تمجید از خود جایگاهمان در جامعه پزشکی کشور به زیر و زبر نمی رود. فعالیت موثر مااست که اعتبار رشته را در مجموعه پزشکی کشور بالا می برد که آن هم از طریق نوآوری های واقعی علمی و نشر آن در سطح بین المللی و کشوری محقق می شود.

فصل پاییز، فصل همایش ها و کنگره های علمی جامعه پزشکی است. به جااست که از چنبره تنگ آموزه های محدود مواد و قطعات به ویژه ایمپلنت که به جرأت می توان گفت امروزه بیش‌ترین محتوای کنگره های دندان پزشکی را شامل می شود به در آییم و باحضور و شرکت فعال در نشست هایی که می تواند در ارتقاء علمی پزشکی ما موثر باشد جایگاه دانش پزشکی را در کنار تکنیک تقویت کنیم.

دکتر میترا میرمحمدی



یک دیدگاه

  1. سلام و وقت بخیر خانم دکتر
    ۲۵ساله ام و دانشجوی ترم یک دندون
    ی سوال راجع ب تخصصتون داشتم
    دوره تخصص فک و صورت ۵ سالس و جز طولانی ترین هاست. میخاسم بدونم در مقایسه با سایر تخصص های رشته پزشکی جز رشته های تاپ حساب میشه یانه؟؟؟
    ینی بهتر نیس ک از اول پزشکی بخونه شخص و بعد بره مثلا چشم یا ارتوپدی یا غیره

    چون توی شهرای کوچکتر اصن متخصص فک و صورت تو هیچ بیمارستان یا درمانگاهی نیس و درضمن بعضی همکاراتون میگن ک همپوشانی زیادی با تخصص گوش حلق بینی یا جراحی پلاستیک داره که باعث تداخل و کم شدن حوزه عملکرد میشه

    خیلی برام مهمه ک نظر شما رو ، بطور کلی راجع ب جایگاه این تخصص بین رشته های جراحی بدونم
    ممنون میشم اگه بنده نوازی بفرمایید و چند دقیقه از وقت ارزشمندتونو بذارین و چن جمله ای راهنمایی کنید

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*