سرمقاله (دی ۱۳۹۳)

editorial-17

با سلام. مدتی قبل مطلبی زیر عنوان جعبه سیاه در اتاق عمل در نشریات درج شده بود که آن را به جعبه سیاه هواپیما تشبیه کرده بودند که می‌تواند همه اعمال و مکالمات تیم جراحی را به‌وسیله دوربین‌های تنظیم شده ثبت کند و در مواقع ضرور می‌تواند هنگام قضاوت درباره خطاهای پزشکی به کمک بیاید.

در جوامع پزشکی، نظرات موافق و مخالفی در رابطه با آن وجود دارد که هر یک دیدگاه های خود را دارند.

به‌نظر می‌رسد وجود چنین سیستمی در بخش‌های آموزشی و دانشگاهی به ویژه در بخش جراحی فک و صورت که کار بر روی ناحیه سر و صورت انجام می‌شود و سایر قسمت‌های بدن پوشیده است، و ثبت روند جراحی می‌تواند بسیار مفید و حتی ضروری باشد. زیرا با تجزیه و تحلیل و بررسی شیوه عمل و احتمالاً خطاها در عمل‌هایی که اکثراً توسط دستیاران که تجربۀ کافی در کار ندارند انجام می‌شود و گاه صدمات جبران ناپذیری به بیماران وارد می‌شود، از بروز آن پیش‌گیری کرد.

دوم این که این تجربه‌ها به دیگر بخش‌های آموزشی کشور که جدیدترند و از امکانات و بیمار کم‌تری برخوردارند انتقال داده می‌شود و مورد بحث و بررسی و آموزش قرار گیرد. به‌این شکل بخشی از کمبودهای آموزشی این گروه از دستیاران جبران می‌شود. چرا که لطمه‌های ناشی از کاستی‌ها دودش مستقیما به چشم بیمارانی که ناگزیر به استفاده از این امکانات آموزشی – درمانی هستند، می رود.

این که تعداد جراحی در برخی از بخش‌های آموزشی – درمانی بسیار زیاد است به تنهایی باعث مهارت دستیاران نمی‌شود بلکه بررسی و تجزیه و تحلیل علمی تک تک عمل‌ها است که می تواند از تکرار خطاها و بدآموزی‌ها جلوگیری کند.

انجمن‌های علمی می‌توانند با استفاده از ثبت این تجربه‌ها، با برپایی پانل‌های ویدئو پرزنتیشن به بررسی گسترده خطاهای حین جراحی‌های مختلف و چگونگی اجتناب از آن‌ها که از موضوعات بسیار مفید و کاربردی برای همه همکاران است بپردازند و از این امکان عظیم و کم هزینه برای بهبود کیفیت کار جراحی اعضای خود بهره ببرند.

دکتر میترا میرمحمدی



بدون دیدگاه

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*