سرمقاله (اردیبهشت ۱۳۹۴)

editorial-20

در روزهای بهاری سال ۹۴ سلامی ‌دوباره تقدیمتان باد. امسال نیز تلاش بر این است که ماه‌نامه به طور منظم در اول هر ماه به حضورتان تقدیم شود. در این دو سال گذشته، دوستان عزیزمان در پیام‌های صمیمانه خود نهایت مهر و لطفشان را برای ادامه کار ماه نامه هدیه کردند. پیام‌های پر مهری که به من در گام برداشتن در این راه انرژی بزرگی داد. برداشتن این قدم‌ها به تنهایی بدون این انرژی بزرگ بی‌شک ممکن نبود.

کسانی که مسئولیتی می‌پذیرند اگر در مسئولیت خود فعالیتی نداشته باشند در عمل انتقاد از ایشان ملایم می‌شود. چون فعالیتی در کار نیست که کسی آن را به نقد و بررسی بکشد. ولی در فرایند هر کاری، چالش‌ها یا نارسائی‌هایی پیش می‌آید که نظرها را به خود معطوف ‌کند.

فرهنگ ریشه‌دار تحدید کننده ای وجود دارد که با طرح انتقادی هر موضوعی بلافاصله مخالفت یا دست اندازی می‌کند و گاه به ظاهر خیلی هم خود را ظاهرالصلاح نشان می‌دهد: -« این جا، جایش نیست، الان، وقتش نیست، از این مسائل سوء استفاده می‌شود، بی احترامی‌به بزرگان می‌شود و …»- این عبارات را متأسفانه در همه گروه‌های اجتماعی از جمله در جامعۀ دندان‌پزشکی ایران سالیان سال است که می‌شنویم و متاسفانه سالیان درازی است که در به همان پاشنه می‌چرخد و در مناسبات و فعالیت‌های صنفی و حرفه ای هیچ تغییر رو به پیشرفت در کنار گذاشتن فرهنگ انتقاد گریزی دیده نمی‌شود.

متأسفانه همیشه در مجامع مختلف عده ای جدای از این که چه انگیزه ای داشته باشند، خود را از نظر ذهنی کامل‌تر و پخته‌تر از بقیه می‌بینند و شروع به نصیحت و موعظه به منتقدین می‌کنند و گاه با حملات تند تلاش می‌کنند عملاً دهان منتقدین را ببندند و آنان را در موضع ضعف قرار دهند. در واقع امر، این افراد دیگران را دعوت به سکون می‌کنند تا تغییری اتفاق نیفتد. بدین شکل خواسته یا ناخواسته فضا را با منتقدین به تقابل می‌کشانند. فضایی که می‌تواند سازنده باشد و تغییری مثبت به وجود آورد. نقد حتی اگر توام با اشتباه باشد به‌سالم سازی فضای فعالیت کمک می‌کند.

در این ۲۰ شماره نشریه ای که برایتان ارسال داشتم این فرصت را داشتم که هر ماه دیدگاه‌های خود را دربارۀ مسائل مبرم علمی ‌مرتبط با رشته مطرح کنم. بسیار سپاس‌گزار خواهم بود که دیدگاه‌ها و انتقادات خود را دربارۀ این بخش از نشریه مطرح کنید. به اعتقاد من، برخی از معضلات در فعالیت‌های علمی ‌نقش بازدارنده و منفی بازی می‌کنند که به طور جد می‌توانند تهدیدی برای تکامل علمی ‌رشته باشند. ابراز نظر و بحث و انتقاد شما می‌تواند افق‌های تازه ای را برای فعالیت‌های علمی‌ ما باز کند و ساختار کلیشه ای منجمد و همیشه تکرار شونده را به سمت ساختار پویا و رشد یابنده باز کند.

از شما همکاران و دوستان عزیزم عاجزانه تقاضا می‌کنم از انتخاب موضوع، از سر مقاله و از هر مطلب دیگری که در نشریه وجود دارد و ارزش‌مند می‌شمارید، انتقاد کنید.

اعتقاد راسخ دارم که بستن گوش انتقاد پذیر باعث فراموشی نقطه ضعف‌ها و از بین رفتن نکات منفی نمی‌شود بلکه به جای حل به موقع آن، در کانال‌های دیگر می‌افتد و حل آن را در آینده با آسیب و معضلات جدی که گاه دیگر با روح انتقاد و سازندگی هیچ قرابتی ندارد، مواجه می‌سازد.

بنابراین باز هم از دوستان و همکاران عزیزم خواهش می‌کنم که از کار من انتقاد کنید.  اگر چه همه انسان‌ها دوست دارند که تعریف و تمجید بشنوند ولی انتقادات شما نیز نشانه توجه و اهمیت گذاری به فعالیتی است که انجام می‌شود و برای من بیش از تمجید گوارا است. پس برای کمک به پویایی و پیشرفت ماه نامه لطفاً انتقاد کنید. سپاس‌گزارم.

دکتر میترا  میرمحمدی



بدون دیدگاه

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*