سرمقاله (خرداد 1395) : سایت تخصصی جراحی فک و صورت – دکتر میترا میرمحمدی

سرمقاله (خرداد ۱۳۹۵)

editorial-32استفاده از ابزارهای قانونی در پیشبرد امور حرفه ای و صنفی با شناخت دقیق هر یک از نهادهای مدنی متعلق به حرفه، امکان بالفعل کردن اهداف به حق ما را محقق می سازد.

یک پزشک از سوئی نیاز به آگاهی از آخرین دست آوردهای علمی روز دارد. بنابراین به انجمنی که محل گردآمدن خرد و اندیشه پزشکان باشد ( انجمن علمی) نیاز است. پروانه فعالیت انجمن علمی را وزارت بهداشت صادر می کند.

از سوی دیگر پزشکان به عنوان کسانی که درآمدشان از راه کار آنان به دست می آید نیاز به انجمنی صنفی دارند که از منافع آنان دفاع و شرایط مناسبی در راه فعالیت بهتر حرفه ای ایجاد کند.

( انجمن صنفی). پروانه یک انجمن صنفی حرفه ای را وزارت کار صادر می کند. 

حیطه کار انجمن علمی محدود است و «صرفاً درزمینه های علمی، تحقیقاتی، تخصصی و فنی مربوطه فعالیت می نماید»

فعالیت یک انجمن علمی زمانی کارساز است که فعالیت آن مستمر و برنامه‌ریزی شده باشد و به طور واقعی حلال چالش‌ها و مشکلات عدیده کلینیکی و علمی همکاران شود که آن هم در ارتباط متقابل مستمر با همکاران و در جلسات مرتب و ادواری در انجمن میسر می شود.

فعالیت در انجمن علمی، فعالیتی داوطلبانه است. انتظار این است که هر انجمنی با نشر منظم نشریه علمی ، برگزاری جلسات ماهانه علمی، برگزاری جلسات معرفی کیس ، برگزاری سمپوزیوم های علمی حول موضوعات چالش برانگیز به صورت فصلی،  برگزاری جلسات آموزشی تکنیکی و…..برای جبران کمبودهای آموزشی و  آموزش تکنیک ها و دستاوردهای تازه به اعضا کوشا باشد. ایفای این وظایف، کاری بس خطیر و سنگین را می طلبد زیرا که باید بتوان در محیطی آرام و به دور از دغدغه های چالش برانگیز صنفی و معیشتی همکاران، اهل علم به هدف های انجمن خدمت کنند.

تا سال ۱۳۷۰ همه انجمن های دندان پزشکان صنفی بودند. در این سال شورای عالی انقلاب فرهنگی دستور تشکیل انجمن های علمی را بر اساس مصوبه اش داد. در این تاریخ دو راه گشوده شد:

۱)کسانی که در استخدام دانشگاه بودند به خاطر نوع حرفه و فعالیتشان انجمن های علمی را ترجیح دادند. زیرا مشکل کاری آنان در وزارت بهداشت  و دانشگاه حل می شد. (مالیات از حقوقشان کسر می شد، بازنشستگی داشتند، زیر پوشش بیمه بودند، وام مسکن می گرفتند و از استراحت و مرخصی سالانه با حقوق برخوردار بودند و …)

۲) انجمن های صنفی که به همان شکل سابق باقی ماندند.

انجمن صنفی جراحان دهان و فک و صورت ایران با این که ترکیب اصلی اش را استادان دانشگاه تشکیل می‌دادند، نخستین گروه دندان پزشکانی بودند که از وزارت کار پروانه فعالیت گرفت و از این نظر پیشاهنگ تاسیس انجمن های صنفی با مجوز وزارت کار در جامعه پزشکی است.

هر چند عضویت در این انجمن ها شامل همه جراحان فک و صورت می شود ولی بیشترین علاقمندان به عضویت در انجمن صنفی را افرادی تشکیل می دهند که شغل آزاد دارند و به عبارتی دیگر در استخدام دولت نیستند. زیرا آنان از شرایط رفاهی چون بیمه و بازنشستگی و وام مسکن و استراحت سالانه با حقوق و … برخوردار نیستند  و برای هر یک از این موارد هزینه بالائی می پردازند و مشکل مالیاتی هم بیش از دیگر همکاران خود دارند.

بنابراین فعال سازی انجمن صنفی جراحان فک و صورت ایران که بنایش حدود ۱۳ سال پیش ریخته شد با منافع این گروه از همکاران بسیار همخوانی دارد و انتظار این است که ترکیب اصلی این انجمن را در وهله اول همین همکاران تشکیل دهند. همکاران دانشگاهی ما نیز در ساعات غیر اداری مانند پزشکان آزاد کار می کنند و در این جا است که هر دو گروه با یک سرنوشت و تهدیدات جسمی و شغلی مواجه می شوند. به همین دلیل انجمن صنفی فراگیر و حافظ منافع همه همکاران است.

هماهنگی و رابطه تنگاتنگ متقابل انجمن علمی و صنفی باعت ارتقای سطح کار همکاران و در عین حال حل مشکلات ناشی از کار حرفه ای می شود.

در همه کشورها از جمله کشور ما همه اصناف انجمن صنفی دارند که از حقوق آن صنف در مراجع رسمی و قانونی دفاع می کند نه این که به شکل موردی و موقت مشکلاتشان را حل کنند تا ببینند کی همان مسئله ظاهرا حل شده دوباره گریبانشان را بگیرد.

وقتی می گوییم که انجمن های صنفی پزشکان مورد بی مهری واقع شده اند به این دلیل است که وجود آن ها به موازی کاری و تضعیف انجمن های علمی تعبیر می شود. همکاران باید توجه داشته باشند که انجمن علمی نمی تواند وارد مباحث بحث بر انگیزی چون تعرفه ها و برخوردهای صنفی و…شود . انجمن علمی برای فعالیت خود نیاز به آرامش دارد ولی انجمن صنفی عرصه مواجهه با چالش ها و مشکلاتی است  که در رابطه با صنف مطرح می شود و جنب و جوش و تقلا در ذات آن جریان دارد. این دو ویژگی با هم در یک انجمن نمی تواند جمع شود. کما این که امکان فعالیت صنفی در هیچ‌یک از اساس‌نامه های انجمن های علمی لحاظ نشده است . بدیهی است که در حال حاضر در نبود انجمن صنفی، در مواردی که چالش های صنفی پیش می آید معمولا اعضایی از انجمن علمی به علت این که به عنوان نمایندگان آن حرفه شناخته شده اند فقط با وزارت بهداشت می توانند وارد صحبت شوند (چون مجوز انجمن علمی را وزارت بهداشت می دهد) مشخص است که نظر نمایندگان انجمن علمی در نشست های صنفی کاملا مشورتی و غیر رسمی است.  برای هیچ نهاد دیگری از جمله وزارت دارایی یا دستگاه قضایی، انجمن علمی به عنوان شخصیت حقوقی مدافع منافع صنفی اعضا به رسمیت شناخته نمی شود و ما تاکنون از این حمایت بی بهره بوده ایم.

پرورش کادر علمی با پرورش کادر صنفی و حقوقی دو موضوع جداگانه است و اصل تخصصی کردن فعالیت حرفه ای می طلبد چالش های هر یک در انجمن تخصصی مربوط به خودش حل و فصل شود. اما این به آن معنا نیست که یکی جای دیگری را تنگ کند بلکه بر عکس، این کار گسترش کار انجمن ها به سوی بهره وری هر چه بیش تر است.

تازمانی که نخواهیم بر مبنای سیستم حقوقی حرکت کنیم و به استفاده از نفوذ افراد برای حل مشکلاتمان امید داشته باشیم، همیشه در فضایی از معضلات حل نشده معلق خواهیم ماند.

در شرایط پسابرجام که امید آن می رود که کشور ما با جهان پیرامون خود وارد روابط بین المللی حقوقی شود، نیاز به فعالیت نهادهای مدنی ما از جمله انجمن های صنفی پزشکان بیش‌تر احساس می شود تا بتوانیم در جهت حل مشکلات واقعی جامعه و نه در پی کلنجار با مشکلات فرسایشی و…. گام های شایسته برداریم.

تاسیس اولین انجمن صنفی با اساس‌نامه کارآمد وزارت کار اتفاق مبارکی در حرفه جراحی فک و صورت بود که اگر فعالیتش ادامه می یافت افق های نویی را برای فعالیت های ما در زمینه های حقوقی و رفاهی باز می کرد و در عرصه بین المللی نیز جایگاهی در مجامع بین المللی پزشکان می یافت. اکنون همان زمانی است که می بایست انجمن صنفی دو باره فعالیتش را از سر گیرد.

دکتر میترا  میرمحمدی



بدون دیدگاه

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*