سرمقاله (شهریور ۱۳۹۵)

editorial-35

یکم شهریور، زادروز بزرگ حکیم ایران زمین و روز پزشک مبارک باد.

 

بزرگان علمی و فرهنگی یک جامعه بر تاریخ سرزمین خود نقش می گذارند. بی‌جهت نیست که همواره شاهد بحث‌های ادامه‌داری در رابطه با انتساب یک شخصیت برجسته به سرزمین و اقوام مختلف هستیم زیرا که هر یک داشتن حق میراث آن شخصیت را به پیشینه خود در حقیقت تاییدی بر اصالت هویت خود می‌دانند.

زیور نام و نقش بزرگانی چون پورسینا، ذکریا رازی و…در پیشینه فرهنگی ایران که تاریخ پزشکی بخش جدایی ناپذیر آن است مرتبه ای است که می توانسته موقعیت ویژه ای را درجامعه جهانی برای پزشکانی که در همان آب و خاک پرورش یافته اند موجب شود.

بزرگان پزشکی ایران با عشق به علم و خدمت به هم نوع زیستند و مصائب بی شمار دوره تاریخی خود را با پیمودن راهی دشوار با اراده ای راسخ کنار زدند. آیا ما تاکنون میراث دار وفاداری برای این بزرگان بوده ایم؟

در جهان امروز کسی نمی‌تواند به سادگی بگوید که به علم اعتقادی ندارد. آن چیزی که علم را از شبه علم تفکیک می‌کند وجود امکان راستی آزمایی است. متاسفانه در جوامع در حال توسعه، تجارت با استفاده از قدرت مالی در پی‌کسب سیطره خود در همه عرصه هایی است که بتواند بر مبنای آن، جایگاه ممتازی برای خود بسازد. از این رو تلاش می کند گاه با قالب کردن شبه علم، جایگاه موجهی برای فعالیت خود تعریف کند. شاهدیم که این قشر در عرصۀ تحقیقات و تولید علم برای فریب کاربران و مصرف کنندگان کالای خود به شیوه های گوناگون متوسل می شود و گاه حتی در یک لحظه با دادن عنوان پروفسور به برگزیدگان خود و کف و هورا و ستایش و… در حقیقت علم را به سخره می‌گیرد و چه آسان و بی دغدغه عناوین گران و ارزشمند علمی را به رایگان و در یک چشم به هم زدن به ریزه خواران سفره خود می‌بخشد.

و این در شرایطی است که انجمن های علمی‌ دندان‌پزشکی که می بایست سهمی در عرصه پیشرفت علم داشته باشند حتی نشریه علمی معتبر ندارند. کنگره های سالی یک بار با هدف برگزاری نمایشگاه برای کسب درآمد برای شرکت های تجاری و سهم بری برگزار می کنند و اگر اتفاقا به انتشار نشریه اهتمام ورزند محتوای آن مملو از تبلیغات و آگهی های تجاری  است.

اخیراً به برکت وجود فضای مجازی که در آن دیدگاه های بخش قابل توجهی از جامعه انعکاس می یابد متوجه چالش های فراوانی در رابطه با موقعیت پزشکان در جامعه شده ایم. بی شک داشتن وجهه اجتماعی مناسب برای ما به مثابه حافظ سلامتی و درمان‌گر ناتندرستی ، لازمه پیشبرد آماج حرفه ای ما است.

متأسفانه به علت فقدان سازمان‌های صنفی پزشکان که خواسته های برحق این جامعه را در جایگاه حقوقی موثر مطرح کند و پیگیر باشد، گاه تریبون در دست اقلیت ممتازی است که با برخوردهای نسنجیده خود این فضا را پر چالش می کنند و از مواضعی حرکت می کنند که جامعه پزشکی را به عنوان الیتی خود شیفته، انتقاد ناپذیر و گروهی که بدون توجه به مشکلات اکثریت مردم در پی منافع مالی خود هستند معرفی می کنند. یک روز شنیده می‌شود که گروهی از پزشکان تصمیم به عدم پذیرش درمان فرهیختگان هنرمند گرفته اند. یک روز جنگ لفظی با ادبیات بسیار نازل در دفاع از نادرستی های کار درمانی به پا می کنند. در شرایطی که بنا به جبر زمانه اکثریت پزشکان فقط نظاره گرند، آیا می توان انتظار موقعیتی تقدس‌وار در نزد مردم داشت؟

در چنین وضعیتی تاوان تخلفات این اقلیت خاص را اکثریت پزشکان زحمت کش و متعهد که به کلی منش و منافعی جداگانه دارند و موقعیت و میزان درآمدشان نیز به کلی متفاوت از آن اقلیت خاص است می پردازند.

انسان‌بیمار می‌شود و نیاز به مراجعه به پزشک دارد. بیمار برای کسب بهبودی نیاز به اعتماد به پزشک خود دارد. فعالیت درمانی ما با داشتن اعتماد و احترام بیماران سهل‌تر و رضایت بخش‌تر می‌شود. پس ما هم به این اعتماد نیاز داریم. در این عرصه ما پزشکان هستیم که با منش و تعهد خود به اتیکز پزشکی می‌توانیم در آینده ای نه چندان دور اعتماد را به این فضا بازگردانیم. اگر خود را میراث دار بزرگان علم پزشکی جهان می دانیم تنها با ادامه راه انسان گرایانه آنان ، با وفاداری به اتیکز های علم پزشکی است که می توانیم به جهانیان خلف بودن خود را اثبات کنیم و گروه کوچکی را که با کالا کردن انسان،  پزشکی میهنمان را به چالش اخلاقی می کشند به زاویه فراموشی برانیم.

یک بار دیگر روز پزشک را به تک تک شما پزشکان شریف و زحمت کش ایران زمین تهنیت می گویم.

دکتر میترا میرمحمدی



بدون دیدگاه

دیدگاه شما (لطفاً از Internet Explorer استفاده نکنید):





*